Cañamóns.

  A semente do cáñamo é o cañamón.

 Considerado un froito seco, é practicamente descoñecido para a maioría da xente (agás polos que crían paxaros). E tantas bondades son as que ten que realmente non se entende que non se favoreza o seu consumo, quizais se explique por esa mala asociación cos "primos" psicoactivos e tamén pola falta de cultivadores locais que nos poidan ofrecer ese froito a un prezo competitivo co producto que vén de fóra. Adxunto aquí un enlace interesante no que se describen todas as súas propiedades.

 Ademais de comelo como froito seco (simplemente só ou en ensaladas), pódese tostar para acompañar múltiples receitas, para facer horchata (un tipo máis de leite vexetal) e mesmo fariñas para pan, por exemplo, e sen gluten!

 Estas fotos que vedes na entrada son dos nosos propios cañamóns (tan bonitiños...), listos para consumir! 

Recollendo a palla do cáñamo.

 A pasada fin de semana o meu compañeiro apañou a última palla de cáñamo que quedaba na finca.

 Noutra entrada xa vos falei dos usos da fibra (textiles, cordas, bioplásticos...), que recubre o tallo leñoso da pranta. Este pode aproveitarse para bioconstrucción, camas de animais, celulosa, bioetanol... procesando a cañamiza, unha especie de serrín formado polas astillas da madeira que se obteñen do propio tallo, unha madeira moi lixeira.

 De momento estámoslle dando saída a través dun colega que con ela vai facer morteiro con cal para recubrir un galpón construido con bloque de formigón, ou sexa, vai ser usada en bioconstrucción.

 E mentras eu supervisaba a operación (pffff...) adiqueime a retratar animais....

Estramonio...

Sombras...

E unha lepiota que nos servíu o campo para a comida dese día.

Máis vale MEL tarde que nunca!

 Non tivemos ocasión ata esta semana de apañar o noso mel. Suponse que a recolleita debe ser en setembro, aproveitando os últimos calores do verán, así que a nosa foi máis que a destempo.

 O meu compañeiro foi quen pasou o traballo máis difícil, eu limiteime a dar fume ás colmeas, ás abellas e a meu arredor xirando sobre min mesma co afumador para así crear unha especie de nube que me cubrira o máximo posible. Bufff, menudos zumbidos... entre o frío que fai xa e o saqueo que lles queríamos facer puxéronse un pouquiño de mal humor. Nada ó parecer fóra do normal pero como era a miña primeira vez pois a perspectiva era ben diferente. E iso que o abelleiro sufríu dúas picaduras pero xa comeza a estar máis que inmunizado así que non foi grave.

 Ó chegar a casa comezamos o desoperculado, quitando a capiña que sela os míticos hexágonos nos que se almacena o mel. Esa capa denomínase opérculo e é cera "crema", como di o meu compañeiro referíndose á calidade da mesma. A continuación introducimos os cadros nunha centrifugadora manual que facemos funcionar a toda pastilla para que o mel saia lanzado contra as paredes do recipiente, vai cubrindo o fondo deste e finalmente abrimos para recollelo.

 Agora temos uns cantos litros de mel, non moita cousa porque non puidemos traer moitos máis que 10 cadros, aproximadamente, pero alomenos poderemos repartir entre colegas mel das nosas abellas.

Érase unha vez...

"Érase unha vez... un monte nada remoto onde habitaban diferentes manadas de lobos. Cada unha delas tiña as súas particularidades, unhas eran máis numerosas que outras, unhas vivían en covas máis grandes que outras... pero todas soían convivir respetando cada unha o territorio particular dos demais e, cómo non, o que era compartido por todos. 

Cada unha tiña ademais o seu propio xeito de vivir, acorde co carácter predominante en cada grupo, pero a maioría eran tranquilas, respetuosas co resto e colaboradoras entre sí. Así, cando o inverno ía chegando, facían labores conxuntas para aprovisionarse de alimento ou acubillo e, durante os traballos, sempre había momentos para o xogo. Isto facía moi agradable a convivencia.

Tamén ocorría que, como en toda comunidade, aparecía algún lobo un pouco máis rabudo que o resto. Ás veces estes exemplares se extralimitaban poñendo en perigo o equilibrio e a paz do lugar. Coñecíanse individuos que chegaran a roubar algunha fonte de alimento ás manadas veciñas ou mesmo a marcar territorio máis alá do que a eles lles correspondía por dereito nun claro xesto desafiante. Estas actitudes non propias de lobos de lei sempre tiñan unha razón de ser: ignorancia, envexa, inseguridades, pura maldade... podía ser calquera e mesmo ás veces varias á vez, o que sí tiñan en común é que ningunha estaba apoiada por argumentos que obedeceran ó sentido común e á moral máis básica e que todas tinguían de negro a alma dos que así se comportaban.

Un día calquera unha pequena manada trataba de alcanzar un coello que corría polo monte cando de súpeto se lles apareceu no camiño outra que interrumpíu bruscamente a súa carreira. En canto se miraron, os primeiros adiviñaron que alí estaba a piques de acontecer algo terrible, as facianas dos asaltantes revelaban nulas intencións de axudar nese día de caza, querían todo para eles e íano conseguir polo método precisamente menos razonable: as miradas volvéronse impenetrables e as palabras deixaron de ser palabras para se convertir en encolerizados ruxidos que calaban aínda máis o silencio dos asaltados. E non só o líder da manada se comportaba así senón tamén o resto, todos se retroalimentaban desa carraxe e esa furia e participaban da inxustiza ata que, ante os atónitos ollos dos primeiros lobos e como por obra de encantamento, os segundos deixaron de ser lobos para se convertir en monstros. Os alaridos alertaron a outras manadas veciñas que viñeron de seguido a ver qué pasaba e cando chegaron quedaron paralizados, detidos en seco, bloqueados ante aquela miseria animal. Para qué enfrentarse a eles? Para qué arriscarse ó mesmo nivel de monstruosidade? Entrementres, o coello xa estaba moi lonxe.

A partir de aquel día todos os habitantes do monte descubriron a quen tiñan por veciños, algo difícil de asumir pero había que tratar de seguir para diante. Con tal fin decidiron probar cun exercicio que escoitaran facer a outros habitantes doutros montes, a total invisibilidade dos malvados: ningún lobo os vería, ningún lobo os escoitaría. Pouco a pouco os lobos malvados víronse tan sós e anulados que nunca máis houbo que preocuparse de que se volvesen convertir en monstros."

 Isto só é un conto. Non é real. O jodido (perdón...) é cando a realidade non dista moito da ficción. Cando pensas que as cousas non se poden poñer peor, entón ocorre algo que fai que o anterior quede en nada.

 Nós nunca seremos monstros, iso téñoo tan claro... 

El Roto

Pero tampouco, nunca xamais, vou consentir que a miña micro-familia volva ser maltratada por ninguén, sexa da maneira que sexa. 

 Cando reflexiono nestes enfrontamentos que aquí padecemos penso en cómo se chegou aí, penso se é verdade que estamos no século XXI, penso se acaso isto será unha broma pesada e alguén nos meteu nunha máquina do tempo e nos fixo aparecer neste lugar para convivir con xente con mentalidade do XIX. 

El Roto

 Hai xente que non foi polo mundo e deberían ser obrigados a que o mundo pasara por eles (e algún que foi un pouquiño parece coma se nunca tivera estado alá...).
 En fin, confiemos na invisibilidade (e na xustiza, por suposto).

Declaración de Intencións.

 Fai xusto un ano pasamos un verán moi desagradable, un verán de reacomodación e reaxuste dos nosos esquemas mentais dados os acontecementos que sufrimos directamente. 

 As varias mentiras lanzadas sobre nós e expostas  diante de tódolos veciños (por parte de membros da comunidade que deberían ser respetables e respetuosos), xunto coa baixeza do comportamento dalgún outro ó que lle demos todo e chegado o momento decidíu correspondernos cunha puñalada que nos rachou dende a gorxa ata o embigo e que foi acompañada da necedade, o drama e as lamentacións propias da mellor telenovela (lección ben aprendida, Nunca Máis!), todo iso fixo que agora os nosos pasos sexan dados moito máis lentamente e con prudencia pero sen deixar de ser nós, seguimos aí para todo o que se precise pero prodigámonos menos por aí fóra. Supoño que pouco a pouco iremos atopando de novo o noso lugar aquí pero sen deixar nunca de ser nós mesmos, sen deixar de pensar como pensamos e sen calar cando consideremos que debemos opinar. Se isto fai que calquer indesexable nos ataque e intente facer dano, que se prepare porque nós xa non somos os dous daquel verán pasado. Gracias a eles somos máis fortes e mellores, jajaja!!! 

 Toma folletín! Sí, sí, parece unha declamación do estilo "a Dios pongo por testigo" pero, dramatización a parte, o fondo da reflexión é verdadeira, moi verdadeira. Así que aí estamos, botándolle humor á cousa que é do que se trata, ríndonos do máis absurdo e do máis triste ó mesmo tempo porque así é como hai que tirar coa vida, non? 

 Así que un día que estaba de "polgar verde" (día de xardinería, quero dicir) colgando unhas macetas directamente das pólas da nosa vella mazaira, pensei que estaría ben darlles un toque de cor a eses tiestos de plástico marróns tan feos e deslucidos. Comecei pintándoos de amarelo pero despois xurdíu a idea de romper a monotonía do amarelo e ocorréuseme escribir un texto, algo que a xente puidese ler (especialmente determinado tipo de xente...). A nosa Declaración de Intencións: WE LOVE PEACE.

Abellas, de novo.

 Cando iniciei este blog conteivos cómo foi a nosa chegada a esta casa, compartida coa compañía das abellas que tiñan o noso faiado polo seu "resort" de alto standing... O caso é que esta situación deu nuns poucos disgustos (tanto para nós como para elas, todo hai que dicilo) pero superámolo ó seguir aquel famoso consello que di "Se non podes co teu inimigo, únete a el". Así foi como naceu a nosa historia de amizade e paixón polas abellas.

 Onte parecía que unhas cantas abelliñas querían entrar en casa e pensamos que ó mellor había un enxame buscando lugar onde asentarse e como a nosa casa ten unhas referencias inmellorables... pois é bastante fácil que se acheguen ata aquí a probar sorte. Por se acaso puxémoslles unha colmea no corral, xusto pegadiña á parede da fachada principal, a ver se conseguíamos convencelas para que se quedaran aí e non noutro lugar menos apropiado. 

 Como se pode ver na foto superior, ó principio só eran unhas pouquiñas as que viñan atraídas polo doce olor da mel que o meu compañeiro empregou como cebo pero ó longo da mañá e da tarde xa viñeron moitas máis que sobrevoaban a colmea e pouco a pouco decidían pousarse e relamerse.

  

 Durante a mañá e toda a tarde estiven traballando alí a carón delas e mesmo comemos na mesiña que temos nese rincón disposta a uns 5 metros de distancia e onde levamos comendo tódolos días dende que luce este sol radiante. Como ben apuntou o meu compañeiro, quen nos ía dicir a nós fai uns catro anos que estaríamos comendo tan tranquilamente tendo tan cerca semellante montón de abellas!!! Probablemente costaríame crelo pero aí estivemos, compartindo espazo pacifica e cordialmente: a nosa deliciosa comida non lles interesaba en absoluto, en realidade nada de nós lles interesa en absoluto. Só hai que estar tranquilos e non alterarse co seu ritmo zumbón.

 Hoxe aínda seguían aí así que parece que se unirá un enxame máis ó noso gando voador, oxalá! Agora a disfrutar de todo o que nos ofrecen, tanto tanto tanto...

Os dous nenos da aldea.

 Vivir aquí sempre digo que é marabilloso, por suposto que ten un contrapunto moi grande e que xeralmente é protagonizado polas malas maneiras de facer as cousas duns poucos e como as vivencias son moi directas e cercanas pois hai que ir levándoo como un pode. Pero de momento sempre o positivo gaña ó negativo así que seguimos encantados, disfrutando deste verán.
 Unha das diferentes razóns que me facían desexar vivir nunha aldea era poder criar ós meus nenos neste ambiente, en contacto coa natureza, os animais, manchándose coa terra e revolcándose pola herba. Nós non temos nenos. Decisión difícil. No more comments. 

 Na nosa aldea tan só hai dous nenos, dous irmáns, ela de dez anos e el de seis. 
 Fai moitos anos, cando estas casas estaban habitadas por familias de ó mellor máis de dez membros de seguro tiña que ser divertidísimo ser un neno aquí, é verdade que tamén moi difícil porque a maioría da xente das aldeas galegas eran familias humildísimas e que pasaron moitas penurias debido ós moitos abusos ós que foron sometidas durante séculos. Pero á marxe dese pasado, crecer neste mundo creo que che fai ser doutra pasta, tan só con vivir o ritmo slow que isto inspira xa iso creo que marca o desenrolo dunha persoa.

 Pero agora non hai nenos. No noso barrio pode haber unhas 10 casas, aproximadamente, e só dous rapaces; no resto da parroquia hai unhas 20 casas máis e a situación é igual de triste. Fai uns días apareceron, como se dunha miragre se tratara, dous nenos máis (creo que familiares de emigrantes ou algo así) pero a situación de super-poboación infantil xa se volveu reducir de novo. Como as anduriñas, marcharon. Ese día os nosos nenos lucían caras moi serias. 
 Estes días veñen nalgún momento ata a nosa casa (e ás doutros) buscando compañía e con tal de estar con nós ofrécense a axudarnos no que haxa que facer, así onte pola tarde estivemos entre todos debullando uns chícharos e de paso ríndonos coas ocorrencias dos cativos. Un exemplo: eu teño un piercing no nariz, unha rasta bastante longa e un par de pequenas tatuaxes, pois o máis pequeno, despois da observación, comentou: "O aro do nariz, o da orella, as gafas... ti estás toda chea de cousas!"
 En fin, cousas de nenos que fan que mereza moito a pena estar con eles, "esos locos bajitos".

 Eu creo que os nenos nunha aldea son dalgunha maneira educados por toda a comunidade. Todo o mundo contribúe na vida deles, para ben ou para mal; e contribuír positivamente non custa moito, só compartir un pouco do teu tempo e cando os nenos están tan sós coma os dous de aquí... parece imposible negarse a pasar un rato con eles. 
 Onte quedáramos con eles para levalos ó río. A cita era para as cinco e media. Cando hoxe baixabamos o camiño ata a súa casa, alí estaban eles máis que puntuais agardando por nós. 

Sementar, sementarei... 3ª parte.

 O noso cáñamo medra sen parar. Qué pranta, señor, qué pranta!

 Teño que dicir que non está todo o ben que podería estar, as nosas están un pouco alicaídas por falta de auga (creemos...) e ademais hai calvas nos regos, unhas tiran mellor ca outras... As razóns son varias: a leira onde o botamos facía moitísimo que non se traballaba, non estaba abonada e por riba é de terra bastante seca. Pero qué máis daba, o meu compañeiro quería experimentar e o experimento vai super ben, estamos moi contentos co resultado. 

 O mellor de todo é que hoxe coñecimos cómo van as prantiñas doutro colega, que plantou moito máis ca nós e que o fixo en terras xa ben traballadas. Impresionante e ademais sen regalas nada de nada!!! 

 En fin, the Cañamo´s Revolution is coming!!!

Sementar, sementarei... 2ª parte

 Fai tempo escribín esta entrada deixándoa en suspense ó non desvelar qué era o que o meu compañeiro estaba a sementar. Hoxe desvelamos o segredo, bueno, ou non tan segredo porque algúns seguro que xa adiviñastes o que é: CÁÑAMO INDUSTRIAL.

 Sí, unha variedade de cáñamo completamente legal e de uso non psicoactivo (por se alguén xa está flipando...). Estamos moi ilusionados con esta plantación porque vai ser todo un experimento do que agardamos sacar cousas moi boas, algo que pode ser doado tendo en conta o fácil que é de cultivar e os incontables beneficios que ten. 

 Por desgracia esta marabilla do reino vexetal está moi demonizada por culpa dunha parenta que se soe empregar para uso recreativo. Pero non é máis que un pequeno detalle comparado con tódalas compañeiras da mesma especie con tantísima valía; esa mala fama non debería impedir que poidamos disfrutar de todas as ventaxas do cáñamo industrial. Comezo:

- usos alimenticios (o cañamón é un froito seco, aceites, fariñas sen gluten...) con propidades recoñecidísimas

- fibras para uso textil, industria papeleira, cordas, lonas, aillantes, bioplásticos...

- a cañamiza ou parte leñosa para material de construcción (adobe), camas para gando de altísima calidade, biomasa...

- biodiesel a partir do aceite dos cañamóns e bioetanol a partir da palla

- usos terapéuticos 

- forraxe para gando

- non precisa de herbicidas nin pesticidas no seu cultivo, interrumpe ademais o ciclo das mal chamadas "malas herbas"

- deixa o suelo de cultivo con moi boa estructura pola profundidade que alcanzan as raíces

-  e importantísimo, a cantidade de CO2 fixado da atmósfera é moi superior á de calqueroutro cultivo (incluídas árbores)

 Buuuffff, parece evidente que esta pranta pode ser unha solución para moitísimas cousas e sobre todo cun custe ecolóxico moi inferior ó de prantar eucaliptos en masa ou ó de furar con minas o noso terreo productivísimo. Pensade na cantidade de xente que podería facer falta para traballar os terreos e despois para transformar a materia prima! E o mellor de todo é que en Europa a industria do cáñamo se está a desenrolar cada vez máis.

 En fin, creo que está claro, non?

Remedios contra as babosas.

 Xa vistes na entrada anterior que sufrimos o ataque destes bichos reptantes. Pois decidín poñer remedio canto antes e empreguei un método do ano pasado (as "piscinas" de cervexa) e outro novo, madeiras tamén regadas cun chorriño de cervexa para atraelas.

 A primeira mañá despois de inaugurar estas barreiras puidemos comprobar o éxito das mesmas: en dúas das "piscinas" apareceron víctimas e en concreto unha era especialmente gorda, esa seguro que foi a que papou gran parte das prantas e de non ser porque sucumbíu ós efluvios do alcohol (rebaixado pola auga que caeu esa noite) probablemente tería atacado ás miñas xudías e repoliños, ía directa!

  Como vedes este método implica a morte da babosa (por afogamento ou intoxicación etílica, non o teño moi claro...) e se esa consecuencia nos vos gusta podedes tratar de controlalas co seguinte sistema: colocades arredor da horta unhas táboas ou cortezas de árbore sobre as que derramaredes un chorro de cervexa, deixando esa cara contra a terra; poucas horas despois iredes vendo como estes bichos se aferran a chupetear e entón podedes alonxalas onde menos vos molesten. Á mañá seguinte de colocar as madeiras creo que atopamos ben máis de 15!

 Estes sistemas resultan baratos se tes a sorte de contar con cervexa caducada que consigues dun colega, coma é o noso caso. Se non tamén podedes probar cunha mestura de auga, zucre, fariña e algo de levadura; probablemente cando agote os botellíns que temos terei que ir recurrindo a estoutro brebaxe así que xa vos contarei, ;)

Tomates, pimentos, cabaciños... decapitados!

 Estes dous últimos días descubrimos un montón das nosas prantiñas cruelmente decapitadas, sí, sí, horrible! Ó principio boteille a culpa ós paxaros porque o corte é tan perfecto que o seu pico me parecía a ferramenta ideal para facelo; agora xa non o teño tan claro e creo que os culpables poden ser algún caracol ou algunha babosa xigante! O caso é que o ano pasado case non notamos a súa presenza, de feito empregara algunha pequena "piscina" de cervexa para atrapalas e tan só caeran dúas na trampa. 

 Estes últimos días de maio aínda está facendo moito frío e cubrín as prantas con algún recipiente para evitar as xeadas. Creo que foi ó deixar de facer isto cando lles servín a cea en bandexa, o ataque foi realmente brutal: de 6 tomates, 5 desapareceron practicamente; dos 5 pequenos cabaciños só quedan as dúas folliñas que saen da semente; e igual cos pimentos e algunha faba. Aí vos deixo un testimonio sobrecolledor dun pimentiño, porque unha imaxe vale máis que mil palabras...

 Agora volverei cubrilos ata que vaian collendo máis corpo, terei que repoñer as prantas e ó mellor probo a facer un reguiño de sal gordo arredor dos bancais como barreira protectora. Tamén me dixeron que as cascas de ovo arredor das prantas non son capaces de traspasalas porque se lles clavan?! Alguén sabe se funciona este método? Outra solución sería atopar onde se esconden (porque estou segura de que están aí, a carón de cada bancal agardando o momento ideal, controlando os nosos horarios para pasar inadvertidos e acometer o seu obxectivo) pero non consigo dar con eles!!!

 En fin, supoño que hai que ir aprendendo sobre o terreo (nunca mellor dito, jiji) e tentar solucionar os problemas con paciencia para non desesperarse, verdade?

Achégase a reunión... 2ª parte.

 Despois de explicar moi por riba en que consiste unha comunidade de montes, hoxe vou relataros unha parte da nosa breve experiencia como comuneiros. 

 Ó pouco de chegar á aldea solicitamos ser membros da comunidade de montes e na primeira reunión á que acudimos xa nos fixeron comuneiros, por unanimidade. Qué ben, pensamos nós, qué xente máis agradable e qué boa acollida! Creo que tamén foi aquel mesmo día no que cambiaron os membros da xunta de montes pasando a ser outros os que dirixiran o cotarro. Estes non gozan da simpatía de moita xente (de feito só gañaron por un voto de diferencia) e por aquel entón nós non nos enterábamos de nada, non coñecíamos a practicamente ninguén e por iso a nós dábanos bastante igual estes que aqueles. O que sí tiñamos claro era o noso desexo de participar nas decisións, de aportar algo positivo e constructivo e por suposto coa liberdade de opinar cando nos parecera.

 Todo o mundo dicíanos que xa iríamos vendo cómo eran aquí as cousas e quen era quen, o normal cando chegas novo a calquer lugar. Nós non podiamos deixarnos influír polo que algúns che conten ou che insinúen, ti actúas normalmente e con naturalidade deixando os acontecementos fluír e vaia se fluíron! Un día quixemos mediar co presidente da comunidade nun conflicto que nos afectaba a nós directamente (entre outros veciños) e o tipo reaccionou como xamais ninguén reaccionou comigo: os berros chamándonos "mentirosos" e a 10 cm da miña cara penso que se escoitaban na parroquia do lado; a chulería que amosou, a prepotencia coa que se dirixíu a nós deixounos tan noqueados que aínda a día de hoxe non podo crer que a xente que estaba arredor nese momento non tiveran a decencia de impoñer cordura, agora na distancia xa entendo por qué non actuaron pero mo reservo. 

 O importante é a razón da súa histeria porque mesmo no suposto no que efectivamente o meu compañeiro e máis eu fósemos uns mentirosos como el dicía, non era esa razón para alcanzar o nivel de loucura que alcanzou o seu discurso acompañado dunhas formas a todas luces cuestionables. Entón por qué poñerse como se puxo? Unha razón puido ser que alguén previamente preparou o terreo en contra nosa con algunha que outra mentira producto dunha desbordante, digamos...imaxinación (alguén que ata ese mesmo instante era da nosa absoluta confianza, imaxinade o chasco); outra razón pode ser que para el supoñamos unha "ameaza" no sentido de que sabe que podemos cuestionar ou criticar a súa maneira de facelas cousas, porque ... en fin, qué máis dá! Nada xustifica que alguén trate así a outro.

 E a cousa non rematou alí. Despois diso chegaron as triples reunións da comunidade (despois de non se ver en todo o ano oganizaron tres en tres fins de semana seguidos, toma!) e alá fomos un pouco desacougados despois do que pasara un mes atrás aproximadamente, sobre todo pola decepción persoal tan enorme que sufríramos. O que nesa última reunión pasou foi xa de traca e resumo: empezando porque o propio presidente dixo que esta menda non podía estar na reunión porque "estaba alí só para facer feira" (perdón?! se das poucas veces que falei foi para pedir que se respetasen os turnos de palabras, iso sí que é unha feira ás veces!), continuando con que o meu compañeiro e mais eu tiñamos "unha trama" (0_0) orquestada "por unha directora" e rematando con todo o mundo fóra do local da reunión para seguir acusándonos doutra sarta de estupideces, todo isto bañado por melodiosos berros e xuramentos. Impresionante, verdade?

 Ai, e outro detalle desternillante: ocorréuselles organizar unha comilona parroquial en agosto e chamárona "Comida de fraternidade" (á que por suposto non fumos). Sen comentarios.

 

 Xa logo pasou un ano dende aquel surrealista capítulo e este fin de semana toca de novo reunión. Comprenderedes a miña emoción ante o paso das horas... Agora teño un dilema, qué facemos? qué fago? Por unha banda penso que colaborar aínda que só sexa presencialmente con xente de tal calaña é inadmisible para min (para nolos dous) e que ata que non amosen algún cambio de actitude todos os que opinamos igual deberíamonos negar a asistir; pero por outra banda hai algo que me di que teño que estar alí e loitar simplemente opinando e esixindo o respeto que me merezo eu e tódolos demais, simplemente iso. 

 Pois iso, qué fago?

 

Por fin unha reunión, non era sen tempo...

 Cando comecei o blog dixen que quería falar do que ocorre na aldea, do bo e do malo, pero a verdade é que fago máis entradas sobre as cousas que nós facemos e menos sobre o que ocorre arredor. Así que decidín comezar hoxe unha entrada que falase por fin de como funciona a nosa comunidade de montes, supoño que unha comunidade coma calqueroutra pero dende logo nesta pasan cousas dignas de mención.

 A comunidade de montes está formada por tódolos habitantes da aldea que cumplen cuns requisitos para ser nomeados "comuneros" e así poder participar das reunións e tamén poder disfrutar e dar uso ás "tenzas" de monte comunal que lles correspondan, parcelas ás que todos (en teoría) temos dereito para un uso agrario ou forestal.  A que soa moi ben? Sigo.

 Por lei é necesario reunirse como mínimo unha vez ó ano pero eu creo que este xeito de organización só pode funcionar con algún encontro máis regularmente, sempre e cando eses encontros sexan productivos (vamos, que sirvan para algo). Vese que aquí onde vivimos optan de momento pola primeira idea e non é precisamente por poucas cousas das que falar, sen contar todas as demais que se poderían organizar para que este pequeno mundo (a nosa aldea) funcione sempre mellor.

 Outra norma indispensable para que todo flúa da maneira máis harmoniosa posible debe ser o RESPETO. E iso é algo do que a nosa comunidade de montes adolece e do que podo dar fe por telo vivido en carne propia e, o que o fai aínda máis grave, por parte de membros da mesma directiva, que dende logo deberían ser os que predicaran co exemplo e fosen quen de moderar o diálogo e o entendemento porque doutro xeito é imposible. Sobra dicir que hai persoas que non responden para nada a ese patrón de mala conducta, por suposto que sí, e menos mal!

 En fin, o caso é que se acerca o día da próxima reunión e só de pensalo...   Deberíamos todos ter ganas de atoparnos con todos para falar uns e outros e opinar ata chegar ás mellores decisións, ou polo menos as menos malas, e por suposto acordadas democraticamente. Con tódalas reivindicacións sociais que vemos ultimamente (e nas que intentamos sempre participar) reclamando unha democracia verdadeiramente real, creo que este tipo de organización social pode ser a demostración de que iso é posible e de que o futuro debe camiñar nesa dirección. 

 Gustaríame contar o que pasou na anterior reunión á que acudimos para que así entendades o meu pesimismo e prometo que o farei pero terá que ser outro día, de momento queda introducido o tema.

Máis cestería.

 Máis choiva... pois máis cestería. 

Ía camiño dun cesto pequeno pero finalmente ocorréuseme este regalo para a "euphorbia keisy" da ventana, ata agora nunha horrible maceta negra de plástico.

 E mellora a cousa, non?

Cesteando contra o aburrimento.

 O día de hoxe choveu case sen parar. Teño moitísimas ganas de saír fóra e disfrutar da horta, dos cans, de facer isto aquí e o outro alá... pero o tempo parece que non quere axudar en absoluto. Adoro a choiva e tranquilízame ó pensar que probablemente tampouco nos ha de  faltar auga este verán pero... buuuuffffff, que vaia parando, POR FAVOR!

 En fin, chega o aburrimento dentro de casa e decido combatilo cesteando, unha tarde de soedade entre varas e música de Radio3. Ó final non resultou tan mal este día escuro, ;)

  Ocórrenseme diferentes usos para estas pequenas estructuras pero un pode ser como soporte para flores secas colgado nunha parede, que vos parece?

Sistemas para regar na horta.

 Tiñamos dúbidas acerca de como facer para regar a horta pero por fin nos decidimos. Por suposto que a idea non é nosa, as gracias hai que darllas ós que publican en internet as súas solucións para problemas varios de maneira tan xenerosa.

 Empregamos botellíns, botellas e garrafas que reciclamos de dúas maneiras diferentes:

 -Por un lado, seguindo o principio de capilaridade, introducimos nunhas garrafas e botellas tiras de algodón feitas de camisetas vellas e tamén mechas de algodón para velas; a idea é rellenar eses recipientes e que a auga vaia humedecendo a terra a través da tela enterrada na terra. Esta idea é interesante para abarcar un radio máis amplo de terreo e ó mesmo tempo deixar espazo para que a pranta medre sen obstáculos. É importante facer o oco para a saída da tela a bastante altura para que así o depósito de auga albergue máis cantidade e non ter que ir rellenando tan a miúdo; despois entérranse ditos recipientes un pouco para facilitar o traballo de enterrar as tiras de trapos.

Este sistema aforra auga ó ir debaixo da superficie e permite unha humidade constante. E sí, quizais somos demasiado optimistas coa lonxitude das mechas pero por probar que non quede!

 -E por outra banda probamos co principio de condensación, pensado para prantas de maior altura e menos amplitude no porte, como pementos ou tomates. Trátase de introducir un recipiente con auga un pouco enterrado na terra e despois cúbrese con outro que fará efecto invernadero provocando gotiñas que esvaran polas paredes do recipiente máis grande e igualmente mantendo a humidade constante. Mentras haxa auga dentro dos envases non teremos que preocuparnos de enchelos de novo nin de regar, se é que funciona o sistema, claro.

A idea final, se é que funciona o sistema, claro, é facer máis cómodo o traballo de carretar auga pola horta e de paso reducir a cantidade de veces que regamos. Por suposto que un sistema de rego por goteo con tuberías de sudoración distribuidas polos bancais sería moitííííísimo máis cómodo pero de momento non puidemos organizalo tan ben, quizais para outra ocasión. 

Ah, e se clicades nas fotos vénse moito máis grandes, ;)

Sementar sementarei, 2ª parte.

 Xa poden apreciarse os regos sementados polo meu compañeiro días atrás; vagamente, é verdade, pero non imaxinades o ilusionados que estamos, especialmente un que está aquí ó meu lado. A ver se todo vai cara adiante e temos éxito con esta misteriosa e novedosa plantación, dende logo novedosa por aquí o é.

Evolucións varias.

  Onte nevou! A parte diso traio outras historias en imaxes que contan como van evoluíndo algunhas das nosas cousas.

 A primeira é sobre a nosa horta. Xa a pechamos e o meu compañeiro currouse uns bancais fermosos. O bo foi que no exercicio de sachar topou cunha tubería do noso veciño... (é que aquí media aldea vai surcada polas tuberías dos depósitos de auga particulares) pero "no problem", decidimos aproveitar o traxecto da mesma para deseñar un corredor que dividira a hortiña en dúas metades e así sempre ter presente por onde nunca debemos pasalo sacho, ;)

 Total, que de momento está así.

 E os nosos vimbios están en flor e as abellas xa viñeron probar a "delicatessen". Así é a flor antes e despois.

 A nosa super estructura agora pinta así de bonita (psssst, se queredes algunha non dubidedes en contactar con nós, por un módico prezo facémosvola para o ano que vén, jeje).

  Unha agradable sorpresa foi a que descubrimos nun trenzado de vimbio e chopo que no seu momento se me ocorreu pinchar na terra dunha crasa pero sen ningunha outra pretensión máis que a de adornar. Pois mirade o que chegou a brotar!

 E se non fose polas flores que xa viñeron e as que están a vir case desconfiaríamos de estar realmente en Primavera, tendo en conta que hoxe pola mañá espertamos con neve... Quería ensinarvos a flor do "cercis", unha das árbores que este outono plantamos na finca. Así rematamos cunha sensación máis primaveral que a que agora teño no corpo, co moco colgando (con perdón...).

Sementar sementarei...

 Qué estará sementando o meu compañeiro ...

... mentras os cans non paran de xogar?

  Se non o adiviñastes, xa volo contarei. Só tedes que agardar un pouco e espero ter que contarvos algo moi bo, ;)

Bomba de soga.

 O verán pasado tivemos a sorte de ter en casa uns convidados marabillosos que nos obsequiaron coa súa gratísima compañía. Entre eles estaba un simpático cacereño que a maiores nos deixou un regalo moi especial: unha bomba de soga.

 O noso pozo estaba inutilizado, aínda non lle puxéramos nada para sacar auga e realmente descoñecíamos (e mesmo dubidábamos) da súa capacidade para brindarnos abundante cantidade. Cando Juan veu en agosto animouse a construir para nós unha bomba de auga manual, que non emprega electricidade e ademais construida a partir de material algún reutilizado (tambor de lavadora, roda de bicicleta...) e outro non pero supoñendo en total un moi baixo custo. Esta é a famosa bomba de soga.

  Outro día, se me nace a ocasión, podería contarvos máis detalles da construcción da bomba, que foi moi divertido polo grupo de traballo que formamos (o cacereño, un polaco e outros e outras que ían aparecendo) pero ó mesmo tempo complicado dadas as características do noso pozo. O resultado final foi tan incrible que nos fixo esquecer de golpe as moitas horas que estivemos a traballar: un chorro de auga brutal!

 Con esta auga é coa que regaremos prantas e horta, así os nosos dous manantiais (compartidos) descansarán un pouco no verán.