As xoias da mañá.

 Envexo (sanamente) á xente que madruga. Gustaríame tanto ser capaz de erguerme con ganas e de maneira natural a iso das 9 da mañá, por exemplo. Pero non son así, son das que disfrutan da cama tanto tanto... O meu corpo non ten présa por recuperar a verticalidade cando a luz comeza a entrar a través das contras da habitación. Mentres, a miña mente trata de apaciguarse loitando contra o sentimento (lixeiro...) de mágoa que sinte por non estar aproveitando mellor ese tempo, aínda que sexa sen necesariamente ter que facer algo productivo; quero dicir que merecería a pena só por poder ter máis a miúdo na retina as brancas e fermosísimas mañás que a xeada nos deixa, por poder disfrutar das cores, dos reflexos da luz, do silencio da natureza máis ruidosa que todavía a esas horas non acabou de espertar.

 Gracias a que as noites son tan frías porque, mesmo cando xa saíu o sol e cun ceo case radiante, aínda entón podo atopar algún tesouro fugaz.

 Quizais algún día venza á modorra mañaneira e así poida sacar moitas mellores fotos, ;)

 

Recollendo a palla do cáñamo.

 A pasada fin de semana o meu compañeiro apañou a última palla de cáñamo que quedaba na finca.

 Noutra entrada xa vos falei dos usos da fibra (textiles, cordas, bioplásticos...), que recubre o tallo leñoso da pranta. Este pode aproveitarse para bioconstrucción, camas de animais, celulosa, bioetanol... procesando a cañamiza, unha especie de serrín formado polas astillas da madeira que se obteñen do propio tallo, unha madeira moi lixeira.

 De momento estámoslle dando saída a través dun colega que con ela vai facer morteiro con cal para recubrir un galpón construido con bloque de formigón, ou sexa, vai ser usada en bioconstrucción.

 E mentras eu supervisaba a operación (pffff...) adiqueime a retratar animais....

Estramonio...

Sombras...

E unha lepiota que nos servíu o campo para a comida dese día.

Outra oruga.

 Vivir no medio da natureza permite descubrir de vez en cando algunha marabilla coma esta oruga que atopei nunha ramiña dun vimbio, medio escondida e quizais descansando ou decidindo se devorar ou non as poucas follas que aínda van quedando. Era enorme e cun diseño tan bonito nas súas formas e cores... o máis gracioso as mini protuberancias esas que parecen máis muñóns que patas, jeje! (desculpe, señora oruga, o chiste)

 Non sei que tipo de gusano é, se se convertirá en volvoreta ou non... pero só observala mereceu a pena.

Unha única berenxena...

 Este ano a horta foi un desastre. Non fixen case reseñas da evolución porque realmente non había nada que destacar. A día de hoxe aínda temos tomates que esperamos que comecen a madurar un pouquiño para poder recollelos canto antes pero, quitando este froito, o resto practicamente pódese dar por rematado.

 Non sei se foi un mal ano en xeral ou nós fomos uns malos hortícolas, o caso é que a horta deste ano foi un fiasco en xeral. Mesmo os cabaciños, que sempre son tan xenerosos, este ano resultaron tan pobres... As razóns? A saber... Creo que regamos exactamente igual que os anteriores (non demasiado, debo aclarar, pero outros anos resultou ben), ou ó mellor o solo non estaba idealmente fertilizado, ou nos equivocamos na planificación e distribución das prantas como puido ser o caso das 5 prantas de berenxena das que a día de hoxe só obtivemos esto que vedes, sí sí, a única berenxena á que había que retratar por valente exemplar.

 En xeral a nosa inversión de tempo e cartos (esta última pequena pero inversión ó fin e ó cabo) non nos rentou nin o máis mínimo. Bueno, corrixo, sí houbo algo que nos rentou e foron as novas aprendizaxes que adquirimos dado que se nos presentaron situacións novas, tamén nós probamos métodos novos e de todo iso sacaremos conclusións para hortas futuras.

Beneficios doutra "mala herba", o cincento.

 Fai tempo fixen un curso de horta ecolóxica onde empecei a escoitar falar das "malas herbas" e dos seus beneficios directos sobre a horta. 

 Unha que nos mencionaran fora o chamado cincento (Chenopodium album), unha herba moi común e aparentemente sen ningunha utilidade polo que tendemos a arrincala dende que aprendemos a distinguir os primeiros brotes. Pois resulta que é das que atraen ós pulgóns, evitando así que estes vaian a outras plantas e puiden comprobalo este ano: dous cincentos coláronse e avanzaron entre os meus tomates conseguindo xa superalos en altura pero resulta que nos brotes da cúspide da planta albergan unha colonia de pulgóns acompañados das formigas.

  

 Podería cortar esas cabezas do cincento cheas de pulgón pero realmente non me molestan, sobre todo de momento non molestan ós tomates así que para qué eliminalas? Así sigo aprendendo e experimentando coas herbas, cos bichos... porque parte dos beneficios de poñer unha horta é observar a natureza e estas interaccións tan interesantes que se producen. A conclusión de hoxe volve ser que ás veces non é tan importante esforzarse en ter a terra limpa de "malas herbas", en ocasións son as "malas herbas" as que nos axudan a ter sana a nosa horta.

 Déixovos co cincento no medio e medio dos meus tomates.

Plagas na horta.

 Ultimamente tiven a horta un pouco desatendida, practicamente limitámonos a regala e ver cómo van crecendo cabaciños, xudías, tomates... Non a observei co mimo e coidado que lle adiquei no primeiro mes, preocupada por que as babosas non nos devoraran as prantas... Levaba uns días observando que os repolos e as coliflores  tiñan furados pero bah, non lle din importancia, total, uns furadiños de nada non son para tanto, non? 
 Xa, xa... o caso foi que a semana pasada xa descubrín que os furados estaban protagonizados por uns gusanos verdes que se adicaran a incubar centos de ovos verdes no interior das miñas prantas! E agobieime un pouco ó pensar que se todos eses ovos eclosionaban á vez podía ocorrer unha traxedia no resto da horta. Entón optei por arrincar as prantas que estaban máis perxudicadas e o resto empapeinas cunha mestura de auga con sal porque en teoría mata ou afasta a estes devoradores reptantes. Parece que funcionou pero témome que o dano xa é demasiado grave.

  Nós tratamos de non empregar ningún produto agresivo e non ecolóxico na horta, intentamos rexirnos por principios de equilibrio entre especies e nesa onda temos ben aprendida a idea de que certas prantas benefician a outras ben repelendo ou atraendo bichiños que son beneficiosos. Hai herbas (moi mal chamadas "malas herbas") que ás veces nos esforzamos en arrincar ou eliminar cando non só poden ser fonte de alimento para nós, senón tamén ferramentas disuasorias de plagas, ben porque repelen ós insectos ou ben porque os atraen evitando así que colonicen as nosas hortalizas. Este último caso é o que descubrín o outro día. Cóntovos.

 A nosa horta está chea de formigas e estas soen utilizar ó pulgón negro coma o seu rebaño, ben cerquiña para se beneficiar dunha especie de secreción doce que estes producen (ou algo así...). O caso é que o ano pasado apareceu ese pulgón por varias prantas, sen ocasionar grandes danos porque o ía eu limpando. Este ano descubrín unha "mala herba" que se atopa ben pegada ás fabas, xudías e cabaciños que está cheíña do pulgón evitando así que se extendera ás prantas veciñas, así que todos conviven en harmonía. Nas fotos podedes observar o pulgón e mais a pranta en primeiro plano a carón das fabas e repolos.

 Creo que se chama Herba Mora (solanum nigrum) e polo que puiden ler ten tamén propiedades medicinais e visto o visto creo que é interesante deixar algunha pola nosa horta despois de ver o moito que lle gustou ás formigas e ó pulgón. Aquí vos deixo algún detalle doutro exemplar limpo e ó mellor alguén pode confirmarnos que efectivamente é esa especie.

 E para rematar, xa que falamos das "malas herbas", recoméndovos que escoitedes e leades a Josep Pamiés (o payés da stevia, lle chaman), un agricultor que se ten convertido en todo un referente na defensa das "malas herbas". Hai vídeos del interesantísimos en youtube cos que se pode aprender moitísimo acerca destas plantas, fonte de alimento e saúde.

Compartindo coa natureza.

 Estes días están sendo de bastante actividade, de todo un pouco pero sobre todo adicándome a restaurar e renovar algún mobiliario (que xa vos ensinarei). Entre tanto, compartimos o noso espazo coa natureza que temos arredor de casa, vexetal e animal, cómo non.

 Na finca temos unha cerdeira que este ano nos ofreceu moitííííísimas cereixas. A mágoa é que é unha árbore moi vella e alta á que non resulta doado acceder polo que moitas dos seus sabrosísimos froitos quedarán nela. Apañamos uns catro kilos aproximadamente e foi moi divertido compartir a árbore, xa que un veciño decidíu axudarnos (sobre todo a comelas, jijiji...) e disfrutar das pólas.

 Ás veces tamén compartimos o espazo con espontáneos curiosos como esta especie de oruga? que apareceu nunha prantiña e se aventurou pola mesa onde soemos comer. Agora descoñecemos onde se atopa e no que queira que se convertise pero eu fantaseo con que será unha miúda e fermosísima volvoreta, jeje.

 Ah, e esquecía contarvos que a semana pasada tivemos a sorpresa incrible de dous enxames que decidiron mudarse á nosa casa. Sí, sí, como a primeira vez fai catro veráns! Pero esta vez vímolos chegar, centos de abellas en vivo e en directo! Un enxame entrou dentro do faiado e ó segundo, por sorte, deulle por ir para unha colmea que situamos no corral prevendo que aquelo volvera a pasar. Foi tan espectacular a súa chegada que non souben reaccionar e non fixen máis que vídeos dos dous aterrizaxes, non teño fotos!!! e foi tan sumamente impresionante que lamento tanto non poder compartilo...

 E por suposto tamén compartimos o día a día co resto da nosa familia, aumentada recentemente como vos contei, e nese día a día todos vivimos experiencias novas. Tana, por exemplo, xa se aventura ó exterior.

Abellas, de novo.

 Cando iniciei este blog conteivos cómo foi a nosa chegada a esta casa, compartida coa compañía das abellas que tiñan o noso faiado polo seu "resort" de alto standing... O caso é que esta situación deu nuns poucos disgustos (tanto para nós como para elas, todo hai que dicilo) pero superámolo ó seguir aquel famoso consello que di "Se non podes co teu inimigo, únete a el". Así foi como naceu a nosa historia de amizade e paixón polas abellas.

 Onte parecía que unhas cantas abelliñas querían entrar en casa e pensamos que ó mellor había un enxame buscando lugar onde asentarse e como a nosa casa ten unhas referencias inmellorables... pois é bastante fácil que se acheguen ata aquí a probar sorte. Por se acaso puxémoslles unha colmea no corral, xusto pegadiña á parede da fachada principal, a ver se conseguíamos convencelas para que se quedaran aí e non noutro lugar menos apropiado. 

 Como se pode ver na foto superior, ó principio só eran unhas pouquiñas as que viñan atraídas polo doce olor da mel que o meu compañeiro empregou como cebo pero ó longo da mañá e da tarde xa viñeron moitas máis que sobrevoaban a colmea e pouco a pouco decidían pousarse e relamerse.

  

 Durante a mañá e toda a tarde estiven traballando alí a carón delas e mesmo comemos na mesiña que temos nese rincón disposta a uns 5 metros de distancia e onde levamos comendo tódolos días dende que luce este sol radiante. Como ben apuntou o meu compañeiro, quen nos ía dicir a nós fai uns catro anos que estaríamos comendo tan tranquilamente tendo tan cerca semellante montón de abellas!!! Probablemente costaríame crelo pero aí estivemos, compartindo espazo pacifica e cordialmente: a nosa deliciosa comida non lles interesaba en absoluto, en realidade nada de nós lles interesa en absoluto. Só hai que estar tranquilos e non alterarse co seu ritmo zumbón.

 Hoxe aínda seguían aí así que parece que se unirá un enxame máis ó noso gando voador, oxalá! Agora a disfrutar de todo o que nos ofrecen, tanto tanto tanto...

Fresas nun canalón.

 Fai tempo que quería plantar fresas e esta primavera adquirimos fresas e fresóns. Algunhas puxémolas nun par de macetas pero a maioría plantámolas nun fragmento dun canalón que tiñamos por aí gardado. 

 Reutilizar canalóns é unha idea que dá moito xogo e xa fai tempo que vos ensinara unha entrada no que empregáramos outro para plantar crasas, que por certo está preciosísimo así que un día destes ensinareivos a evolución.

 Xa estamos comendo algunha, supoño que este ano non serán tan productivas como o próximo, tampouco sei se a terra lles será suficiente para as súas raíces... pero de momento teñen moi boa pinta e ademais sempre estou a tempo de facer modificacións, non? Ó fin e ó cabo trátase de experimentar e de disfrutar descubrindo.

Sementar, sementarei... 3ª parte.

 O noso cáñamo medra sen parar. Qué pranta, señor, qué pranta!

 Teño que dicir que non está todo o ben que podería estar, as nosas están un pouco alicaídas por falta de auga (creemos...) e ademais hai calvas nos regos, unhas tiran mellor ca outras... As razóns son varias: a leira onde o botamos facía moitísimo que non se traballaba, non estaba abonada e por riba é de terra bastante seca. Pero qué máis daba, o meu compañeiro quería experimentar e o experimento vai super ben, estamos moi contentos co resultado. 

 O mellor de todo é que hoxe coñecimos cómo van as prantiñas doutro colega, que plantou moito máis ca nós e que o fixo en terras xa ben traballadas. Impresionante e ademais sen regalas nada de nada!!! 

 En fin, the Cañamo´s Revolution is coming!!!

Novo membro da familia.

 Nesta casa agora temos dous gatos. Do primeiro, Miki, nunca vos falei e a verdade é que se merece un capítulo para el só, algún día chegará. Seguro que non estaría moi contento de saber que a primeira entrada sobre gatos no meu blog a protagoniza a nosa nova gatiña, Tana, un cachorriño con grandes bigotes polo que parece que corre sangue da gran estirpe de Siam (vamos, que ten pinta de siamesa).

 Mirade qué cousa máis bonitiña...

  A razón de adoptar unha gata foi a de dotar á nosa casa dunha boa cazadora de ratos dado que Miki cazador, o que se di cazador, non é demasiado. Esperamos que entre os dous poidan manter á poboación roedora un pouco controlada ou polo menos afastada das nosas dependencias. O caso é que a Tana tamén a castraremos (xa sabedes o que penso sobre ter camadas e camadas sen control das que despois hai que desfacerse de maneira cruel) e non sei ata que punto iso será mermar o seu instinto cazador; eu sempre tiven gatos (machos) castrados e seguían traéndome pequenas recompensas a casa como ratiños, lagartixas... Penso que a caza é tamén un xogo para eles e castralos creo que non lles anula esas ganas de diversión, máis vale! 

 Facía moito que non disfrutaba dun cachorro e os de gato son especialmente divertidos: se vírades a Auryn xogando con esta bola de pelo morredes da risa, sobre todo cando a enana se abalanza nun chimpo contra a outra e acaban pelexando como se dunha loita a morte se tratara, jajaja... cando vai descubrindo novos rincóns da casa e tamén cando se descubre a sí mesma ó lanzarse nunha nova aventura, que ás veces sae ben e ás veces sae mal. 

 Para min é xenial compartir a miña vida e o meu espazo con animais,  axúdanme a pousarme na terra.

Sementar, sementarei... 2ª parte

 Fai tempo escribín esta entrada deixándoa en suspense ó non desvelar qué era o que o meu compañeiro estaba a sementar. Hoxe desvelamos o segredo, bueno, ou non tan segredo porque algúns seguro que xa adiviñastes o que é: CÁÑAMO INDUSTRIAL.

 Sí, unha variedade de cáñamo completamente legal e de uso non psicoactivo (por se alguén xa está flipando...). Estamos moi ilusionados con esta plantación porque vai ser todo un experimento do que agardamos sacar cousas moi boas, algo que pode ser doado tendo en conta o fácil que é de cultivar e os incontables beneficios que ten. 

 Por desgracia esta marabilla do reino vexetal está moi demonizada por culpa dunha parenta que se soe empregar para uso recreativo. Pero non é máis que un pequeno detalle comparado con tódalas compañeiras da mesma especie con tantísima valía; esa mala fama non debería impedir que poidamos disfrutar de todas as ventaxas do cáñamo industrial. Comezo:

- usos alimenticios (o cañamón é un froito seco, aceites, fariñas sen gluten...) con propidades recoñecidísimas

- fibras para uso textil, industria papeleira, cordas, lonas, aillantes, bioplásticos...

- a cañamiza ou parte leñosa para material de construcción (adobe), camas para gando de altísima calidade, biomasa...

- biodiesel a partir do aceite dos cañamóns e bioetanol a partir da palla

- usos terapéuticos 

- forraxe para gando

- non precisa de herbicidas nin pesticidas no seu cultivo, interrumpe ademais o ciclo das mal chamadas "malas herbas"

- deixa o suelo de cultivo con moi boa estructura pola profundidade que alcanzan as raíces

-  e importantísimo, a cantidade de CO2 fixado da atmósfera é moi superior á de calqueroutro cultivo (incluídas árbores)

 Buuuffff, parece evidente que esta pranta pode ser unha solución para moitísimas cousas e sobre todo cun custe ecolóxico moi inferior ó de prantar eucaliptos en masa ou ó de furar con minas o noso terreo productivísimo. Pensade na cantidade de xente que podería facer falta para traballar os terreos e despois para transformar a materia prima! E o mellor de todo é que en Europa a industria do cáñamo se está a desenrolar cada vez máis.

 En fin, creo que está claro, non?

Tomates, pimentos, cabaciños... decapitados!

 Estes dous últimos días descubrimos un montón das nosas prantiñas cruelmente decapitadas, sí, sí, horrible! Ó principio boteille a culpa ós paxaros porque o corte é tan perfecto que o seu pico me parecía a ferramenta ideal para facelo; agora xa non o teño tan claro e creo que os culpables poden ser algún caracol ou algunha babosa xigante! O caso é que o ano pasado case non notamos a súa presenza, de feito empregara algunha pequena "piscina" de cervexa para atrapalas e tan só caeran dúas na trampa. 

 Estes últimos días de maio aínda está facendo moito frío e cubrín as prantas con algún recipiente para evitar as xeadas. Creo que foi ó deixar de facer isto cando lles servín a cea en bandexa, o ataque foi realmente brutal: de 6 tomates, 5 desapareceron practicamente; dos 5 pequenos cabaciños só quedan as dúas folliñas que saen da semente; e igual cos pimentos e algunha faba. Aí vos deixo un testimonio sobrecolledor dun pimentiño, porque unha imaxe vale máis que mil palabras...

 Agora volverei cubrilos ata que vaian collendo máis corpo, terei que repoñer as prantas e ó mellor probo a facer un reguiño de sal gordo arredor dos bancais como barreira protectora. Tamén me dixeron que as cascas de ovo arredor das prantas non son capaces de traspasalas porque se lles clavan?! Alguén sabe se funciona este método? Outra solución sería atopar onde se esconden (porque estou segura de que están aí, a carón de cada bancal agardando o momento ideal, controlando os nosos horarios para pasar inadvertidos e acometer o seu obxectivo) pero non consigo dar con eles!!!

 En fin, supoño que hai que ir aprendendo sobre o terreo (nunca mellor dito, jiji) e tentar solucionar os problemas con paciencia para non desesperarse, verdade?

Permacultura, un obxectivo.

 Isto da permacultura estame atraendo cada vez máis. O principio de vivir respetando os ciclos da natureza e facendo que ela traballe para nós aliándonos con ela e non enfrontándoa paréceme un obxectivo obrigado. Agora que nós vivimos aquí gustaríame moitísimo comezar un proxecto nesta dirección, un proxecto apaixoante.

 Onte descubrimos o proxecto deste agricultor austríaco que vivindo no medio dos Alpes chegou a construír un auténtico paraíso natural que provee de alimento e enerxía á súa comunidade e que está a ser estudado por xente de todo o mundo coma un exemplo a seguir. Se nos Alpes o consigue, cómo non o imos conseguir nós aquí?

Neve!

 Hoxe nevou por fin.

 Encántame a neve, ver nevar e cubrirse todo de branco. O primeiro inverno que estivemos aquí houbo un día bo de neve, aquel día ó abrir as contras pola mañá a nosa casa era unha postal. O inverno do pasado ano sen embargo non nos regalou nin un só copo. 

 Pero hoxe por fin vimos nevar e callar algo callou, aquí deixo a proba. Por certo, o tronco no chan é o que queda do noso pino xigante.

 Demos un paseo cos cans e volvimos ter sorte, puidemos ver brincando a un corzo a uns douscentos metros de nós que mesmo se parou e estivo observándonos durante un rato, o xusto para darme tempo a sacar a cámara e tirarlle unha foto no preciso instante no que decidíu marchar. Aquí vos deixo o recordo e rétovos, como en "buscando a Wally", a que o atopedes, unha pista, véselle o cuíño, je.

Un invernal arco da vella.

 Nos paseos que ás veces damos polos arredores percorremos camiños realmente bonitos, sobre todo nesta época do ano na que están cubertos todavía polas follas do outono. E os verdes dos prados son incriblemente eléctricos. E esa herbiña miudiña tan delicada que case parecen peliños... Que bonito está todo.

 E os carballos están incribles sen follas, coas ramas parece que fixesen  debuxos contra o ceo.

 E case sempre cando saímos cos nosos cans soen acompañarnos outros dous cans veciños, Truski e Tongo, que fan que os nosos cans e nós mesmos pasemos un rato aínda mellor. Ó primeiro é doado fotografialo porque sempre está preto pero ó gran Tongo resulta imposible, sempre nos observa na distancia e aparece entre as árbores coidando de non molestar a Buda, co que non se leva demasiado ben, pero é impresionante velo correr entre o bosque na procura de corzos e outros rastros.

 O mellor do paseo do outro día foi a sorpresa coa que rematou: xusto antes de comezar a correr de volta para casa porque comezou a chover puidemos ver o Arco da Vella.

Adeus a un xigante verde.

 Comezamos o 2013 cunha despedida. Temos que dicirlle adeus a unha gran árbore, un pino xigante do que puidemos disfrutar dende que vivimos aquí.

E está sendo duro dende fai tempo, dende que sabemos que non nos queda máis remedio que tomar a decisión de cortalo e poñer fin así á súa existencia. A razón fundamental é que parte das súas grandísimas pólas asoman máis alá do noso muro e poden supoñer un perigo para os nosos veciños; ademais hai unha lexislación clara ó respecto e como non temos precisamente agora unha situación de convivencia moi boa pois queremos evitar conflictos. Pero todo isto xa o entendimos dende que chegamos aquí, non fixo falta que ninguén nos dixera que esa árbore podía ser un problema dado a proximidade á finca do lado, sempre o vimos así pero supoño que nos resistíamos a tomar a decisión final.

 Por que nos resulta tan duro? Pois porque para nós unha árbore coma esta é un tesouro natural que deberíamos tratar de conservar -mesmo a pesares de que a lexislación diga que unha árbore debe manter certa distancia con respecto a un linde e blablaba...-, porque non é unha árbore calquera, é un ser vivo que leva acompañando este lugar dende moito antes de nós chegar e polo tanto ten todo o dereito a seguir aí, porque non abundan pinos desta categoría por aquí xa que xeralmente os que hai están para o que están e na súa antinatural formación militar, porque supón un refuxio para as aves que aquí abundan e un refuxio de sombra para nós e porque, como escoitei unha vez e estou totalmente dacordo, a cultura dun pobo valórase tamén en función do respeto que mostran cara as súas árbores.

 Xa vedes que suficientes son os motivos para entender que nos resulte tan duro facerlle o que lle imos facer. Por sorte para min o día da execución eu non vou chegar a casa ata a noite así que non terei que soportar todo o proceso. 

  Moita xente que vive aquí non valora todo isto simplemente porque á árbore lle dan o valor que esta ten no mercado, por iso se talan carballos sen ningún tipo de miramento e se plantan eucaliptos en troques. As consecuencias quizais eles non as vaian vivir pero probablemente sí os seus netos, qué mágoa deixarnos a todos este futuro.

 En fin, nós trataremos de compensar a este compañeiro que perdemos rendíndonlle homenaxe a través do respeto, defensa e coidado das árbores que seguiremos conservando e das que nos vaiamos atopando no camiño.

Begasa arrasa!

 O venres pasado despertámonos co ruído dunhas motoserras ó pé de casa. Unha pequena cuadrilla enviada polo SEPRONA en nome de BEGASA (ou viceversa, dáme igual) estaban a cortar algunhas das árbores que había arredor do cableado da luz. Unha desas árbores era nosa, un carballo.

 Saímos mirar o que estaban a facer e de paso controlar a poda do noso carballo. E xa tivemos discusión pola mañá cedo.

 Efectivamente necesitamos luz e que o cableado esté o máis libre posible de calquer accidente provocado polas árbores porque se evitan problemas co suministro eléctrico, por suposto que si, pero o que non podo entender nin aceptar é que esa poda sexa tan drástica, por exemplo non tendo en conta a especie que se está a podar ou talar. É así o caso dun buxo que o noso veciño ten xusto debaixo do cableado que vai a unha farola (farola prescindible, ó meu modo de ver); ese buxo ó mellor ten 200 anos, é unha exemplar incrible e debería respetarse e protexerse case baixo calquer circunstancia. Pois resulta que na ocasión anterior na que os da cuadrilla de poda estiveron aquí metéronlle uns bos cortes ó buxo en cuestión; tendo en conta que este nin siquera estaba a un metro do cable e tendo en conta tamén que o ritmo de crecemento desta árbore é lentísimo, que necesidade había de podalo?

 Outro dos argumentos da responsable da cuadrilla foi que había que evitar que as árbores caeran contra os cables en caso dun temporal e vento forte. Dende logo ese non era o caso do buxo, xamais podería caer contra o cable se está xusto por debaixo del.

 Despois de intercambiar opinións pedinlle por favor que transmitira as miñas queixas ós seus superiores, que de seguro non serviría de nada, como  soe ser  normal. Tamén lle dixen que ultimamente estou bastante ata os... de que os de enriba fagan o que lles dé a real gana cos que estamos abaixo. As árbores son nosas despois de todo e son árbores moi valiosas, ó mellor non no mercado pero sí en canto a tesouros do noso monte. 

 Non sei se para congraciarse comigo, a rapaza responsable pediume que nalgún momento me achegara a ver o que outra cuadrilla tiña feito nunha zona de media tensión un pouco máis arriba da nosa aldea, que menos mal que ela levaba ese traballo na nosa zona que se chegan a vir outros poderían ter sido aínda máis salvaxes. 

 O domingo á tardiña fumos alá. Estas fotos a continuación son algunhas pequenas mostras do arrase que ó meu modo de ver fixeron. Pensade na enorme altura do poste da media tensión que por certo ningunha árbore das que cortaron sobrepasaba.

 As árbores non só eran pinos, tamén había castiñeiros, carballos... O que é alucinante é como os arrancaron pola raíz! Qué utilizaron para limpar, un bulldozer?! Porque eses pinos aí abaixo dan bastante pena así tirados, cando quedaban ó mellor a 5 metros dos cables, dos cables! que non dos "postes" enormes de media tensión. E pensando nos donos dos pinos, agora teñen que ser eles os que amañen tamaño desaguisado.

 E como mostra do que fixeron con árbores máis cativas en zonas dun só cable, mirade esta desfeita co carballiño seguinte e co salgueiro (creo...) de embaixo.

 Quero que quede claro que entendo perfectamente e respeto que se realicen a cabo certas labores de limpeza pero quizais esta limpeza podería desenrolarse con maior sensibilidade, non vindo unha vez cada moito tempo para arrasar co que encontran só pola comodidade que dá un traballo mal feito, a comodidade de non ter que voltar podar nin cortar noutro moitísimo tempo.  Porque estou convencida que querendo dende logo se pode facer mellor.
 Creo que xa vai sendo hora de que ser "civilización" ou pertencer a ela non nos otorgue o dereito de facer con estas árbores o que a uns poucos lles dé a real gana, sen ningún tipo de cuestionamento. A vida e o progreso teñen que mirar cara a natureza, deben voltar á natureza e a unha defensa da mesma a ultranza, se non qué nos queda? Por iso...

Que chova, que chova, que chova.

 Este fin de semana foi longo, 4 días. No traballo fixemos ponte e aquí tentamos planear algunhas actividades, algunhas xa volas contei. Música e magosto ocorreron sábado e domingo pero xoves e venres foron moito máis caseiros, quitando un paseíño cara o fin da tarde para despexarse e apañar castañas.

 Non saímos moito en parte porque chovía e non creades que foi un fastidio, qué va, ningún problema, ningunha decepción, ningunha frustración, nada de nada. Por suposto que en casa estamos de marabilla, ó pé do lume,  vendo e sentindo a chuvia nos cristais e no tellado, fuchicando no ordenador (menos mal que temos internet...) e vagueando un pouco que iso tamén está moi ben; pero a razón que persoalmente me fai sentir que estes días mereceron a pena foi o moito que choveu.

 O verán pasado (agosto 2011) quedamos sen auga. Os depósitos dos que dispoñemos, provintes de manantiais naturais e compartidos con algún veciño máis, secaron por completo. Nin qué dicir ten que unha xa sabe da vital importancia da auga pero creo que nunca chegas a percibir a real inmensidade dun problema ata que estás completamente sumerxido nel (ben traído o verbiño...), maiormente cando temes que o futuro quizais non vaia ser moito mellor. 

 Ata novembro non puidemos volver a usar os nosos depósitos porque ata novembro non choveu, incrible! E sobrevivimos gracias ó veciño, que nos conectou a nosa tubería a unha das súas traídas. A partir de entón comezamos a pensar nas posibles solucións a un problema fundamental: garantir o noso abastecemento de auga. 

 A idea de ter que facer un pozo de barrena parecía cobrar máis forza pero, non sabemos ben por qué, este verán deunos tregua. Houbo momentos nos que os depósitos case non botaban e sen embargo aguantaron o tirón e o respiro de alivio total chegou en setembro cando comezou a chover. A verdade é que a sensación de "un problema menos" foi moi real; non ter auga é un problema xigante polo que é evidente para nós e os seres vivos que dependen de nós, animais e prantas,  pero tamén supoñía un problema económico máis co que cando decides vir vivir aquí non contas nin por asomo e que pode supoñer unha grande inversión solucionar.

 Por iso non saír de casa durante dous ou máis días seguidos impórtame moi pouco. Que chova, que chova, que chova... 

Os cans (Capítulo 5).

 Este é o derradeiro capítulo da miña historia canina. Quizais me teña extendido demasiado con estas semblanzas dos meus cans pero creo que estivo ben, polo menos para min que é o que importa. Por algún sitio había que empezar e a miña cabeza tirou por aí, e por qué non. 

 Moura. Ela veu para substituír a Pincho, como Auryn a Queta. Adopteina na protectora da cidade e non me costou nada escollela, algo me fixo reparar nela aquel día: de entre os centos de cans que alí había mirei a meu arredor e non sei por qué fixeime nunha cadela de tamaño pequeno e paticorta pero moi forte. Dixéronme que era boísima coa xente, cos cans... sen embargo os cans de refuxio ás veces poden ter comportamentos problemáticos que aparecen pouco a pouco a medida que van recuperando a confianza e os instintos tanto tempo silenciados así que intentei ser prudente, sobre todo cando ó tela xa comigo me empecei a decatar de que quizais tivera un antecedente de can de presa: cabeza e mandíbula robustas por non falar do seu corpo de dimensións reducidas pero potentísimo.

 Xamais houbo nada do que preocuparse. É o mellor can que nunca tiven, o seu carácter non se viu afectado por máis dun ano de horrible estadía na protectora. É unha cadela equilibradísima, efectivamente moi boa con cans e xente, intelixentísima e obediente. Despois de tanto can con "taras" no comportamento por fin coñecín o que é disfrutar dun can como debe de ser (con todo o meu respeto e cariño polos meus canciños, creo que sabedes a que me refiro). Sen preocupacións.

 Moura é outro xoguete a catro patas desta casa, é enerxía e alegría a raudais. Outra compañeira de xogos incansable que cando está contenta comeza a correr pola finca derrapando nas curvas e volvendo para atoparse con Maya (a cadela da miña irmá) ou Auryn para finalmente golpearse peito contra peito e caer a rolos polo chan. 

 Encántame sentarme nas escaleiras de diante e observalas, podes estar durante longo rato disfrutando das súas correrías, das súas posicións de observación mutua na distancia e posterior ataque... Xeralmente o combate máis activo é entre Moura e Maya os días nos que esta última nos acompaña, unha loita na que case sempre gaña Moura sentando a súa barrigola sobre o corpo traseiro da segunda; Auryn intenta introducirse na pelexa pero xeralmente garda certa distancia ladrando sen parar como dicindo "Porque non me deixades meter no medio que se non veríades!". Son máis que divertidas.

 Ademais de todo este ambiente perruno tan positivo e alegre Moura tamén aporta unha dozura especial, é cariñosa ata o infinito e podería estarche regalando bicos sen parar. Ó mellor é o seu agradecemento por tela sacado do inferno. Din que os cans que tan só pasan dous meses nun refuxio quedan tan marcados que cando ti lles regalas unha nova vida nunca deixan de darche mostras de gratitude. Moura estivo alí máis dun ano e o seu carácter parece que non se vira afectado en nada, soubo aguantar sen perturbarse e sen ser perturbada. Calquera que fose o que renegou dela, dunha cadela que dende o meu punto de vista calquera pagaría por ter porque non hai outra mellor, non ten nin idea do que se perdeu. En fin, gracias (ou non) a esa persoa agora Moura é miña.

A que parece un dogo xigante?

Pois non, xigante é o que sinto por eles.