Un portafotos xigante?

 Dentro da paneira había un moble de cociña de contrachapado, daqueles míticos dos anos 70 que seguro fixeron ir ó lume a máis dunha xoia de madeira das nosas cociñas, salóns... porque deixaron de ser moda por aquel entón. E como aquí en Galicia parece que sempre nos gustou máis o de fóra que o noso propio, pois alá foron. Isto pasou ata coas casas: a carón das tradicionais de pedra pódense ver edificacións de ladrillo de moi mal gusto que substituiron ás primeiras e as viron caer convertidas en auténticas ruínas.

 Total, este é o moble en cuestión.

Era bastante interesante pero difícil de conservar polo mal estado no que se atopaba, moitísima carcoma. Así que decidimos rompelo pero foi xusto cando o meu compi estaba neste momento da operación cando mirei para el e ocorréuseme algo...

Conservar a parte frontal enteira xa que era unha soa peza e estaba en perfecto estado. Para que? Pois nese instante non o tiven claro pero despois, cando xa estaba completamente salvada a parte que me interesaba e o puiden observar mellor, ocorréuseme a "pedrada" dun portafotos, un marco múltiple coma eses que venden para colocar moitas fotos xuntas con formas diferentes, pero o noso sería xigante!

 

 Se tedes algunha outra idea, acéptoas encantada.

Paseando.

 Paseando polo monte xa vistes que podemos atoparnos de todo. Pero a maioría das veces afortunadamente o que nos encontramos é algo tan xenial coma isto: vedes esa especie de herbas brancas na malísima foto que seguidamente vos mostro? e á que puxen efecto néboa para disimular un pouco o borrosa que me saíu...

 O lugar estaba cheo delas e cando me acheguei para miralas mellor puiden comprobar que o que parecía herba branca en realidade era auga, delicadísimas pinguiñas de auga que se pousaban e penduraban das herbas así...

 Que cousa tan pequena creando tan gran espectáculo.

Escombros, no monte?!

 Os arredores da nosa aldea son realmente fermosos. Soemos coller dous camiños para pasear, un baixando o monte lévate ó río e polo outro subimos cara a parte alta do mesmo monte, dende onde podes alcanzar grandes vistas e ceos incribles.

 Cando chove algúns sendeiros desfanse moitísimo precisamente pola acción das rodas de tractores, por exemplo, podendo convertirse nunha auténtica pista de lama. Por esta razón podo chegar a comprender que cando nalgunha casa se obteñen escombros tras a realización de obras os donos de ditos escombros os depositen neses camiños PÚBLICOS para así afianzar o firme e evitar a desfeita da choiva; ben extendidos e cun posterior pisado das rodas dun tractor realmente case nin se nota que aí foron depositados ditos restos de obra e ó mesmo tempo sirven para algo útil como é amañar camiños que son de TOD@S. É o caso destes tramos que vedes a continuación nos que o impacto visual é mínimo (non vou sopesar neste caso o posible impacto medioambiental).

 Pero hai xente á que lle resulta de todo imposible desfacerse dese lixo da maneira máis discreta e inocua dentro das opcións á marxe do legal, que como dixen antes ben poderíamos entender. Non, simplemente o depositan na marxe do camiño que, total, só é un camiño cheo nada máis que de herba verde; e agardando a qué? a que o cubran as silvas ou a que dentro de moito tempo (porque estou a falar de escombros que levan aí polo menos un par de anos) se estropee dito camiño e xa ter aí o material preparadiño para extender? É evidente aquí o impacto visual.

 Pero que máis dá se ninguén camiña xa por aí, ninguén o ve e por iso non molesta.

  

O monte é un lugar impracticable pola falta de limpeza porque ninguén aproveita os recursos que este dá a curto prazo, tan só interesa a súa productividade a longo prazo e nese sentido as silvas, xestas, fentos, madeiras mortas... non supoñen un problema. E estou a falar de recursos materiais pero é que o monte aporta algo que non ten prezo no mercado e é o pracer que dá pasear por el, velo mudar de estación en estación, sentir a vida que aí palpita. Dende logo para min todo iso non se paga con nada.

 Pero qué máis dá se total ninguén pasea xa polo monte, a xente pasea polas cunetas asfaltadas da estrada cos chaleques reflectantes.  

Seguimos coa paneira.

 Fai uns días contaba como comezamos a limpar un alpendre pequeno a carón da nosa casa, a paneira. Pois aí seguimos. Bueno, en realidade quen máis fixo foi o meu compañeiro que xa quitou tódalas madeiras e picou moita pedra, eu só piquei unha parediña baixa que marca o desnivel das dúas estancias, para ser a primeira vez creo que lle din bastante xeito ou iso me dixo un veciño que veu botar un ollo, jeje.

 Aquí podedes ver a evolución e mellor se o comparades coa entrada anterior aquí.

  

 Agora quizais se aprecia mellor que é unha construcción en dous niveis, cunhas escaleiras de pedra no nivel superior que eran coas que se accedía ó piso de madeira que xa desapareceu. Esas escaleiras temos idea de trasladalas á parte de abaixo para comunicar ámbolos dous niveis. En fin, será por ideas, iso sí que é de balde!

 Algo xenial de traballar nestas edificacións tradicionais son as cousas que vas atopando sen querer, pequenos detalles que supoñen todo un descubrimento cando valoras cousas tan simples como, por exemplo, as pedras; pero refírome ás pedras con personalidade, con moitos anos e historia ás súas costas. Ese foi o caso dunha especie de lavadeiro horroroso de cemento e ladrillo que había na parte de abaixo da paneira á esquerda (por se o queredes buscar nalgunha das fotos) e que cando collín a marra para destrozalo revelou que escondía un tesouro, unha gran laxa. A ese tipo de descubrimentos me refiro.

 Déixovos outro detalle, a luz que entraba pola ventaíña cadrada enriba do que era o piso de madeira.

Reutilizando un canalón.

 Unha idea de reutilización moi extendida para un canalón soe ser a de soporte para prantas, a modo de xardineira colgante.

 Cando chegamos aquí tivemos que tirar moitas cousas inservibles que máis ben eran basura acumulada durante anos por algún dos ex-donos desta casa pero tamén decicimos -oops, mellor corrixo porque nesta casa se alguén ten síndrome de Dióxenes esa son eu- tamén decidín gardar algunhas que pensei que podían ter posibilidades de ser usadas nun futuro.

 Ese foi o caso dun vello canalón que este verán aproveitamos para adornar unha verxa de madeira.

 

Pode ser que tivera quedado mellor pintado pero tampouco me disgusta así, se ademais co tempo as prantiñas crasas van medrando e extendéndose probablemente o cubran tanto que xa case nin se vexa, o que pode dar un efecto bastante chulo dende logo, non credes?

Comezamos obras na paneira.

 Unha das razóns de gustarnos esta casa cando a vimos foi os alpendres que ten arredor: un hórreo cadrado, unha palleira pequena, unhas cortes rectangulares e a paneira.

 A paneira é unha casiña pequena a carón da nosa casa que ó parecer no seu momento albergou ós caseiros e mais unha vaca. Sí, sí, nunha superficie de 30 metros cadrados (coma os apartamentos de ZP, lembrades?). Agora queremos retellala xa que o tellado está fatal, chove dentro! E por iso comezamos esta semana a vaciala de madeira e a picar na pedra que está tapada por cemento e cal. A nosa intención é tratar de facer nós a maioría do traballo, por economía e porque nos apetece a idea de tratar de restaurar nós mesmos todo o que poidamos. Se xa está sendo gratificante e acabamos de empezar, imaxinade cando a teñamos case terminada...

 Déixovos unhas fotos do desastre interior. Ó mellor é difícil facerse unha idea de como é, dimensións e demais, porque sacar unhas fotos decentes nese reducido espazo resultaba moi complicado.

 Por certo, se alguén quere vir botar unha man e aproveitar para desestresarse picando na pedra ou facendo calqueroutra labor, sodes benvid@s!

Entretementos varios.

 O bo que ten vivir nunha aldea é que sempre tes algo co que pasalo tempo, sobre todo se se trata de observar é o lugar ideal. Por exemplo...

 A semana pasada atrapamos un pequeno rato que se paseaba ultimamente por debaixo do noso fregadeiro (e probablemente varios sitios máis). Como non queremos empregar veleno entre outras razóns porque temos un gato (do que por certo falarei calquer día porque tamén se merece unha entrada para el só) pois imos tirando con algún que outro invento rexido polos principios de captura e posterior solta: unha gaiola cun cebo na que o ratiño entra incautamente e na que queda encerrado ó intentar atrapar o suculento premio por un mecanismo de peche automático moi profesional. Espero que os ratos non teñan un sentido da orientación demasiado bo porque o ceibamos a uns 50 metros da casa, sabería voltar?

 A verdade é que os ratos son riquiños de verdade, bueno, agás polo rabo. Pero é que o fuciño, as orellas rosadiñas, as súas pequenas patiñas de catro unllas e os ollos acibeches son para comelos! Supoño que mentras eles non comezan a comer as túas cousas é máis doado manter esa fascinación, non?

 Tamén é moi embaucador o lume e todo o ritual de encender a cheminea. Ás veces parecen hipnotizarte os movementos das chamas e as cores que se xeran, por exemplo na seguinte foto a piña debaixo do tronco, que estaba ó roxo vivo, parecía realmente incandescente como se dunha forxa se tratara. 

 Xa vedes, aburrimento a min.